Home
Een dankwoord
Sitemap
Laatste updates
Contactformulier
Gastenboek
Wie ik ben
Mijn ouders
Surabaya's historie
Cannalaan buaya's
Indië en oorlog
Archipel oorlogen
Indië en Youtube.
Zieleroerselen
Verhalen over susje
Diverse verhalen
Volkeren in Indië
Indo's in den Verre
Foto's algemeen
Deel 2 foto's alg.
Deel 3 foto's alg.
Oude briefkaarten
Externe Indo links
GEZOCHT


Indo's eten in hun leven gemiddeld
rijstkorrels per jaar en 5 kilo sambel

Deel 2 van Foto's algemeen.

 

Een foto impressie van enkele algemene beelden uit het dagelijks leven in Indonesia. Van wie de beelden zijn? Zolang er geen oorsprong bij staat, is het het bekende verhaal toch...

Ik ben het leven reuze dankbaar, dat ik zoveel heb mogen zien en dat ik zo vaak, héél vaak de kansen heb gekregen om terug te mogen gaan naar het land uit welker sawaklei ik getrokken ben.....en dit gezien heb.

 

En laat ik maar meteen met iets voor de vrouwelijke bezoekers openen:

Ze is niet knap, ze heeft een echte hidung pesek, maar ze heeft iets in haar gezicht en dat komt omdat ze...... (zie de tweede foto.)

.... dus de befaamde jamu verkoopt. Indonesia, zowat voor alles hebben ze wel jamu. Al eeuwenlang......

Men staat er niet bij stil, maar ik denk dat over het geheel genomen de jamu-industrie een behoorlijk bedrag inhoudt, want waar dan ook is altijd wel jamu te vinden...Veelal op de pasar, maar er zijn ook jamu winkels waar je rustig kunt zitten en je drankje naar binnen werkt of de bestelling meeneemt naar huis toe of naar kantoor of naar waar dan ook. 

Ik moet aan mijn oom denken en het restaurant dat hij runt aan de Jalan Kacapiring te Surabaya. Op het menu staat dat er ook speciale jamu geserveerd wordt. De eerste keer na de opening heb ik me suf gezocht waar in hemelsnaam in de keuken de jamu wordt bereid en door welke keukenhulp, tot ik op een ochtend erachter kwam, dat via de zij-ingang de jamu kant en klaar werd aangeleverd door zo'n jamu verkoopster en in de keuken werd het spul netjes overgegoten in de dure karaffen.... 't Is maar dat men het weet: Hoe maak ik geld...

En ook dit is de befaamde methode om de huid in de tropen jong te houden: bedak beras kencur.

 

 

Tja, er is een begin en er is een einde overal ter wereld en overal op de wereld en dus ook in Tana Toraja:

Dit is oma met een door verdriet getekend gelaat, want zij......

 

....... heeft haar man verloren en de dorpsgemeenschap prepareert de nagedachtenis van opa. De beeldhouwer maakt opa's beeld aan de hand van een foto.....De beeldhouwer: hooguit een SMP opleiding gehad en kan het woord kunstenaars academie niet eens spellen, maar produceert zomaar uit het losse handje de beeltenis van opa.... ware geboren kunstenaars, net als die jongens uit Bali... zo uit het blote koppie.... doe het maar even na alsjeblieft.

 

En de karbouwen, zij wachten geduldig op hun beurt....... of als ze geluk hebben, is het hun beurt niet.....(want ze luisteren wel eens een groot feest op maar dan netjes gedrapeerd op de pisang bladeren....)

 

En hier woonde opa toen hij nog leefde en een buurvrouw die haar tuin en die van opa schoon veegt... nieuwsgierig gadegeslagen door een hond die er totaal niets van snapt....en een beetje dom zit te puffen vanwege de hitte..... of zou het beestje het wel snappen en denken: mens, wat ben je in hemelsnaam aan het doen met deze hitte????

 

En hier is opa's nieuwe verblijf te midden van voorouders......

 

En vanuit opa's nieuwe verblijf kijkt en waakt hij samen met de anderen over het dorp en ziet hij de welbekende daken en ornamenten... De Toraja waren ooit lang geleden een zeevaardersvolk, alvorens zij een landvolk werden... Ter herinnering aan hun voorouders de zeevaarders hebben hun huizen daarom daken in de vorm van prauwen...

 

 

Bij velen welbekend, mits zij hun ogen niet in hun zak houden, als men weer eens op bezoek komt in ons aller vulkaan- en sawaland. Het zware leven van de kleine Janneman om zijn/haar dagelijkse portie rijst te verkrijgen.... een beetje rijst, lalap kangkung, kecap misschien en heel misschien een stukje tempe tahu en sambel....

De pak becak, honds- en hondsmoe en het straalt zijn gezicht af.

 

 

De Bu Kendi zeulend in de hitte.... Ik moet er niet aan denken, dat het hedendaags strakke spijkerbroeken grut op hun dure UGGS laarzen en Donna Karen tasjes en Ipods en Blackberry's zo'n leventje moet leiden.... dan zou Nederland allang failliet zijn gegaan aan de zorg voor rugpijn, hoofdpijn, en overige luie kwaaltjes.....of ben ik weer te sarcastisch???

Ik zag afgelopen week een jong moedertje met een babytje in een Bugaboo kinderwagen, zo'n turbo model met 6 wielen.... en ik weet ook dat het moedertje nog heel jong is en nog nooit heeft gewerkt (behalve in d'r slaapkamer dan) en in de weekenden altijd de disco's afsloeriede en natuurlijk is de dader van het babytje spoorloos en dus is de soos weer goed voor dit gebeuren....

Oh Nederland, geef mij maar rijst met kouseband... Oh Nederland.....En we leven van de hand in de tand op kosten van ons welvarend land toch?....

Lieve lieve dom kwetterende nietszeggende dametjes, doe het deze echte dame maar eens na..... Uiteraard geldt het ook voor vele jongetjes met hun schreeuwerig gebral en slap ge OH. Bij het zien van  deze beelden worden jullie al ziek of moe of onderweg.... Eh wederom: niet allemaal maar wel veel.

 

Yogya:

 

Jakarta:


Somewhere in een sloom en loom durp, wachtend in de late middagzon en kijkend naar de nieuwsgierige fotograaf, die hun leven binnendringt met de camera.

 

En tot slot van deze serie nog een slangenbezweerder op de markt.

 

Foto's onder:

En dan zomaar een serie foto's van Collectie Tropenmuseum over de straatverkoop en wel door middel van de oeroude en bekende pikul..... Persoonlijk vind ik de Madurese Pikul het mooist om te zien.... Sterk gebogen en doet me denken aan de horens van de Madurese Banteng.

Fruitverkoop anno 1860.

 

Voor vele Indo's van de oudere garde nog bekend toch? Es Puter.... met stukjes brood of stukjes nangka... Toch niet fergheten???

 

 

Deze foto hieronder... doet me wat. Ik ben stikjaloers op het jochie....

 

  1. Piemeltje naakt en alle dames dun en dik,
  2. kijken allen vergenoegdzaam naar zijn bruine....

 

Neen, er wordt hier niet gerijmd ja.

Maar het valt wel op. De hedendaagse Sharia zou een dergelijke scene verafschuwen en veroordelen en lijfstraffen toepassen (Indonesia een Muslim land), maar destijds was Jantje Allemantje straatarm en niemand nam aanstoot eraan als zo'n jochie letterlijk geen luis aan zijn kont had om dood te krabben. God beware me, misschien was het een bedelaarsjong, een wees, die wat te drinken kreeg... gelet op zijn oedeem buikje......

 

Circa 1880. Ik vraag me af waarom er in hemelsnaam 2 kommen op de grond staan. Waren het de kommen van 2 kopers en die op verzoek van de fotograaf plaats namen bij elkaar en dat daarom de kommen daar zo stil en verlaten liggen?

 

Onder de rechtse tafel meen ik erg veel benen en voeten te zien. Boven de tafel zie ik maar een hoofd.... Die andere misschien bang voor de fotograaf? Weggedoken achter de flessen?

 

Saté !!! Onmiskenbaar sate en dat vrouwtje wacht geduldig op haar portie.... En aan de pikul hangt de ketupat....

 

Nyonya Belanda gaat zelf tawar, want de vorige keer kwam de "baboe" met rotzooi thuis en rekende ze teveel af. Gebeurde toch vroeger zo vaak of niet soms? Scene van een pasar te Bogor.

 

 

De verkoper staat te leuren en geen van de ngobrol- en lui uitrustende nietsdoensters heeft gobangs in de dompet, dus kan er ook niets gekocht worden..... Alhoewel: het kan natuurlijk ook zijn harem met kroost zijn, die met hem meereist tijdens zijn dagelijkse werkzaamheden van verkoop.

 

 

En tot slot een scene van een stel soldaten op erewacht wegens hoog bezoek....

Ik kan me de volgende scene levendig indenken. Is dus NIET werkelijk gebeurd ja, voordat ik boze scheldkannonades op mijn dak krijg.

In Indonesia (voor mijn part Indië) wordt te allen tijde kruidig gegeten en dat levert uiteraard de nodige darmwinden op toch, ja toch.... En niet kletsen dat ik ongelijk heb.

En zo was het geval ook met onze pas gerecuteerde jonge soldaat Abdul, die daar in de erewacht staat en de avond tevoren veel pete en jengkol heeft gegeten en misschien ook nog wel een beetje "overjarig" eten naar binnen heeft gewerkt, dus staat hij daar met een perut kembung (opgeblazen gevoel in de pens) en precies op het moment, dat de Toean Besar voorbij stiefelt of rijdt of wat dan ook, laat Abdul een flinke vette prrrrrrot kentut uit zijn achterste rollen. Dit natuurlijk tot grote hilariteit van de mede erewachters.... want die gniffelen bij het idee, dat Abdul dus een flinke straf boven het hoofd hangt.

En ja hoor, de grote Toean Besar had het gehoord, stopt en loopt op Abdul af en vraagt: "Gisteravond zeker bij Mbok Mina gegeten?"

Abdul natuurlijk heel verbaasd antwoort: "Ja Toean Besar. Hoe weet u dat?"

En de grote Toean Besar antwoord: "PRRRROT. Ik ook."

En de grote Toean Besar krijgt op zijn mieter van zijn grote Nyonya Besar, want die is natuurlijk een deftige dame.

En toen al, iedereen lachu natuurlijk en de andere soldaten ook maar meteen prrrot prrrot.


Niemand maakt mij wijs, dat een dergelijke scene nooit heeft plaatsgevonden; althans de scene dat een erewacht soldaat buikpijn had vanwege te veel sambel en dergelijke, maar dat de Grote Toean Besar er ook last van had in het openbaar. Die zal echt wel zijn fatsoen gehouden hebben uit naam van zijn hemelhoge rang ;-)

 

 

Ik was een jaar of 6 en vierde op de LS te Surabaya mijn allereerste Sinterklaas. Stik zenuwachtig natuurlijk. Alle versgebakken onnozele peutertjes (waaronder ondergetekende) netjes in het gelid wachten op Sinterklaas en zijn Pieten en ja hoor...

Ik had het niet meer en ik zal het nooit van mijn leven meer vergeten...... Krrriaik krrioek ging mijn buik en ik hollen naar de wc's.

Neen, niet vanwege de "angst" voor die Sinterklaas en zijn Pieten, maar gewoon omdat ik die levenslange verrekte darmkwalen had opgelopen in die burgerkampen wegens het slechte voedsel. In mijn latere carriere heb ik vaker voor zulke shit situaties gestaan, vervelend allemaal die oorlogsnaweeën.... Vooral als je uit hoofde van je beroep op een torenhoge industriële installatie staat om de boel te controleren en de wc dan zooooo ver weg is.

Mijn mede peuters lachten me uit, maar de klasjuffrouw wist wat er werkelijk aan de hand was; die was door mijn pleegouders vooraf ingelicht... Maar ik schaamde me wel wezenloos.... Die dag kreeg ik, thuis gekomen, een extra cadeautje van mijn papa en mama Sinterklaas en dat was dat gekke grote houten roze vliegtuig waar ik op een andere pagina iets over heb geschreven.

 

 

En toen al op.... voorlopig.

 

 

Copyrights imexbo.nl en imexbo.org  | Wilt u contact zoeken? Ga naar Contactformulier.
Top