Home
Een dankwoord
Sitemap
Laatste updates
Contactformulier
Gastenboek
Wie ik ben
Mijn ouders
Surabaya's historie
Cannalaan buaya's
Indië en oorlog
Archipel oorlogen
Indië en Youtube.
Zieleroerselen
Verhalen over susje
Diverse verhalen
Volkeren in Indië
Indo's in den Verre
Foto's algemeen
Deel 2 foto's alg.
Deel 3 foto's alg.
Oude briefkaarten
Externe Indo links
GEZOCHT


Indo's eten in hun leven gemiddeld
rijstkorrels per jaar en 5 kilo sambel

  

Diverse foto impressies Oost Java vanuit mijn visie.

 

Op het eerste gezicht doodnormale foto's voor menigeen. Straten, nou en? Zal men uitroepen.  Dan een tempelcomplex. Nou en? Al tig-keren gezien, zal men weer zuchten......... Voor mij echter, hebben ze een verhaaltje of bizonderheidje verborgen.

 

 

Foto onder: Net buiten Surabaya op weg naar Kertosono en dan door naar Kediri.

Een zeldzaam verschijnsel in het drukbevolkte stedengebied van Oost Java: De aanwezigen op de weg kon je op de vingers van één hand tellen. Het was weliswaar nog vroeg, maar toch...

Niet veel later, maakten we een tussenstop, ergens in een achteraf gelegen klein dorpje.

We reden een minuut of 10 op één of ander binnenweggetje tussen sawa's en rietvelden in. Een piepkleine kampung en tot mijn verbazing een super groot kampunghuis met een superglimmende vloer van gladgestreken cement, een eenvoudige stoel, een kruisje aan de muur (christelijk was ze dus, dacht ik.)  Een ook al glimmende salonkast met waarschijnlijk niet veel inhoud, een paar vruchtbomen in de tuin en een stel koeien in een soort "open stal" en een kip met kuikens. Een sapu lidi (bezem van palmbladeren nerven) in een hoekje om de tuin schoon te vegen, een hek van gedek(gevlochten bambu repen) meer gat dan dat het heel was.

Hier had de tijd stilgestaan en later bedacht ik me, dat ik zeer tot mijn spijt dit beeld van haar "woonkamer" niet had vastgelegd. Want de aanblik van deze omgeving binnen in het eenvoudige huisje was exact wat ik in mijn jeugd zo vaak had gezien, als ik meeging met mijn pa op jacht en we overnachtten in het toen nog simpele dorpje Trawas.

Mijn chauffeur wist, dat ik een hekel had aan modern mondain gedoe en had ons hier naar toe gedirigeerd; het was zijn tante waar we op visite gingen. Ze leefde van...?

Ik zou het niet weten, want ze was weduwe, ze had slechts één stel koeien en een kip met kuikens en ze had geen velden die ze pachtte of verpachtte;  maar het eerste wat ze deed toen we binnenkwamen, was de keuken ingaan om iets voor ons te bakken en ze verontschuldigde zich omdat ze ons slechts water kon aanbieden.

"Jangan malu Bu. Yalah, Kitapun sama sama  orang kecil aja." en ze kleurde bij en blij. Want in haar ogen waren wij hoog bezoek: wij hadden immers haar neef in dienst genomen als chauffeur, als bodyguard, als orang jaga... in verband met mijn lichamelijke kwalen en er stond een auto voor haar deur die amper 10 dagen oud was,... wist zij veel. Zij had nog nooit gehoord van Rent-a-Car toch?

Ik ging naar buiten en zetelde me op de schone glanzende stoep neer en keek naar de jambu (waterpeer) boom die bloesem vertoonde en zag een kolonne zwarte mieren hun weg vervolgen op de stam en ik luisterde naar de stilte om me heen die slechts zacht werd onderbroken door het ruisen van de wind in de toppen van een nabije bambu stoel.(Voor de onwetenden: een bosje bambu bomen bij elkaar heet een bambu stoel.)

Ergens op het vlakbij gelegen dorpskruispunt snorde beschaafd een brommer voorbij in een rustig tempootje. Zo anders als in de grote steden, zo rustiek, zo ver weg van de moderne "beschaving uit de grote stad".

Zelfs de kolonne mieren kolonneerde in een traag tempo de stam op naar boven. Een eindeloze rij, komend uit een paar gaten in de grond, volgde de voorste gelederen en ik herinnerde me mijn manggaboom van toen, als ik op een tak gezeten was en een kolonne rode mieren de boom in paradeerde, in het gelid, allemaal op weg naar hun vaststaand doel.

Toen we weggingen, keek ze me slechts aan en haar ogen vertelden me haar dank voor ons bezoek en ik slikte. Zij was het toonbeeld, neen, het boegbeeld van Indonesia's "Hoe overleef ik."

Nanang, mijn chauffeur vroeg ook hier weer of we soms bij haar wilden logeren. Om twee redenen: Dan had zijn familie ook nog inkomsten en hoefden wij volgens hem dan niet zoveel aan hotels uit te geven. Ik zag het wel zitten, maar ik had een metgezel bij me die totaal onbekend is met het desaleven in Indonesia en het daarbij horend ongemak (voor hen die comfort en luxe gewend zijn.) ... Maar OLH hoorde me van binnenuit brommen toen we weer in de auto stapten....

Ja, ik zag het wel zitten... In de avond ergens op een plekje zitten ngobrol met enkele lokale boys, luisterend naar de geluiden van de stilte van het desa leven om je heen, geritsel hier, gesjirp daar, een verdwaalde geur van bloesem vermengd met kruiden, ergens verweg een schelle vrouwenschaterlach, een voorbijganger die niets te doen heeft en ook maar zich voegt bij het OH-gezelschap en misschien hoopt dat die rijke vreemdeling wat afschuift en zijn leventje dragelijker maakt voor een kort tijdje, een blaffende kampung hond die waarschijnlijk een stuk hout naar zijn kop toegesmeten krijgt en dan klagelijk afdruipt met "kaing kaing kaing..." en van de weeromstuit een gestoorde haan ineens zomaar begint te kraaien, een durpskind dat begint te janken, potten en pannen gestommel ergens uit een naburige keuken van een desabewoner..... geen auto's die voorbij razen, landelijke stilte alom vergezeld van de geur van een rokok kretek........ een brutale opgroeiende desa juffer, die op de TV ziet hoe stads het grote stadsleven is en de dagen aftelt dat zij haar desa kan verlaten om daar in die stadswoestenij zich zelf om te vormen van desamaagd tot verdorven stadshoer in die beruchte Gang Dolly van Surabaya, waar zovele desa dametjes haar al voor zijn gegaan en gestrand zijn....

Ik heb met een paar van die hoeretantes gesproken en hun gevraagd naar hun jeugd en afkomst en zag ook bij hun al de tatoos, want dat zien de westerse hoerenlopertjes zo graag.....de lokale "doeeveneenwipjebijze" interesseert het geen biet al die tatoo's. Voor hen geldt slechts een regel: "Lobang tinggal lobang"....(zoek het maar op in de kamus wat lobang en tinggal betekenen." 

Voor een paar Rupiahs gaven zij hun interview, blij dat ze in de picture waren om hunzelf en niet om hun vleselijke koopwaar en ik huilde innerlijk na de gesprekken..... omdat zij hun lichaam verkopen om den brode. Meisjes met goede opleidingen, maar geen plaatsje in één of andere fabriek hebben kunnen vinden...... Allen op zoek naar een bordje rijst voor zichzelf en hun familie, zoals ze al eeuwen doen.....

Toen vanwege armoei en uitbuiting en nu anno 2013 nog steeds hetzelfde, alleen is de bevolking ontzettend gegroeid en daarmee ook de geeuwhonger.

En ik lees wel eens de nonsens hier van allen die het zo goed weten en zeggen dat de dametjes zich niet hoeven te hoereren en dat ze gewoon werk kunnen doen... Is het zo? Zijn deze betweters daar ooit geweest en daar geleefd conform de normen van armoei en ellende? Hebben zij ooit in hun schoenen gestaan en moeten zorgen voor hun afhankelijken? Domme theoretische betwetertjes, alles geleeeeeerd en geleeeeeezen op een afstandje, maar wel dichtbij hun eigen veilige wereldje..... Ze zullen het allemaal wel even voorkauwen hoe het moet omdat ze het zo goed weten.....Ze weten niks, ze weten geen drol....

Jaja dametjes in het rijke westen: hier hoereer je omdat je je spuitportie dagelijks wilt nuttigen of omdat je zo graag je autootje wilt blijven berijden of omdat je te lui bent om een baantje te zoeken en weet ik veel wat nog meer voor redenen. In ieder geval niet om je geeuwhonger te stillen toch? Want geeuwhonger hier???

In het rijke westen met de steunloketten van de sociale dienst????? Makkelijk lullen toch??? Ik ben tenminste hier in het Westen nog nooit een dametje tegengekomen, die hoereerde omdat ze haar familie thuis incl. nenek en kakek moet onderhouden.... jullie wel? (Ik doel dus niet op die geïmporteerde Oost Europese dametjes die onder valse voorwendsels door vrouwenhandelaren hier naar toe gegaan zijn, want die weten wel wat armoei zooi is.)

 

En wij gingen verder in onze luxe wagen en een gevulde dompet in de achterzak richting één of ander hotel met airco en dies meer.

 

Foto onder: Op weg naar de stille achteraf gelegen desa in de prille ochtend. Een flauwe nevel en dit keer niet vanwege de smog. Zulk een stil straatbeeld in Oost Java nabij de gtote stad Surabaya zul je zelden aantreffen...

 

Foto onder: Het stel koeien in haar "open stal" , geen voer. Daar was geen geld voor. Ik vermoed, dat de koeien 's morgens vroeg hun rantsoen vers gras kregen en verder niets. Wat me opviel, was het feit, dat ik nergens koeien uitwerpselen zag. Ik vroeg me op dat moment af, of de Indonesische koeien hun spijsvertering voor 100% benutten.

 

Foto onder: De voerbak met wat restanten "lauw" gras en moeder kip met haar jong. Bij de plank op de grond rechts liggend, is een zwart kuiken, bij de bloempot op de voorgrond een spierwit kuiken en bij de steen links bij de bambu paal ook een zwart kuiken. Hé dacht ik nog: is mama ayam kampung (moeder durpskip) vreemd gegaan met een jantan/jago bulé (blanke haan)? Zaman penjajah was toch voorbij?.. ;-)

 

Foto onder: Typisch Indonesia. Waar het gele/oranje uithangdoek staat uit te hangen, is een restaurant, maar.... je behoefte moet je wel buiten doen. Zie witte muur met zwarte pijl en "toilet" links.  Lastig als je hoge nood hebt, want het toilet lag nog zeker een paar tientallen meters verwijderd.

Een huisleverancier met zijn groenten en overige koopwaar, te zwaar beladen om te fietsen, dus gewoon maar lopen toch.... Een ventvergunning zoals in Nederland? Apa itu Pak? Ventvergunning. Tenminste Houdbaar Tot? Apa itu Pak? Kalau pulang kan sudah laris semua.... Wis enteh. (Als ik naar huis ga is alles toch al verkocht.)

 

Foto onder: Bung Karno, de eerste President van Indonesia, 's morgens vroeg zijn gebied Blitar/Kediri overkijkend. Elke middag stroomde het volk naar zijn mausoleum en zondags was het een waar bedevaartsoord; hij was immers een zoon van hun district, hun held.

Ik heb hem één keer mogen aanschouwen in Surabaya, gezeten in een witte open auto - merk Nggak Tahu - en begeleid door gemotoriseerde agenten. Wist ik toen veel wat een President van het land waar ik leefde eigenlijk deed. Eerlijk gezegd kan ik me herinneren, dat de agenten veel interessanter waren voor me.

 

Foto's  onder: Het mooie tempelcomplex bij Kediri: Panataran , heel oud, heel mooi. Ik begrijp nog steeds niet waarom de reisbureau's dit complex niet meenemen in hun programma en men eeuwig alleen maar hamert op de Borobudur, de Prambanan en het Dieng plateau. In Oost java zijn zo veel candi's te vinden.

Goed kijken naar de foto: Onder het boompje aan het dijkje rechts op de foto (iets roods) zat een stelletje stil te genieten; niet van het complex, maar van elkaar. En op dat stukje gras bij hen is een zwart stipje.... Dat was een kip en daar op dat terrein, liepen honderden kippen los rond...... ik dacht nog: sate ayam, vele porties sate ayam, niet tegen aan te eten.... of ayam kecap.... ayam rujak.... ayan besengek.... ayam opor.... ayam goreng.... kwijl kwijl... De magere kippen smaken daar veel lekkerder dan die vetgemeste ploffers hier van meneer Appie of meneer Jumbo olifant hier.

In het hokje bij de uitgang zaten 4 wachters te wachten op bezoekers, die het complex bekeken hadden en weer huiswaarts willen gaan. Dan pas namelijk betaal je het toegangskaartje tegen de "ongehoord hoge" prijs van nog geen 20 ct per persoon. En wat kijg je voor die 20 ct? Een vrije parkeerplaats, een blik in het verre verleden van de Kediri Blitar cultuur zolang je wilt. Oh ja, ook vrij gebruik van toiletten en je bevindingen in een guestbook schrijven. En van die 20 ct moeten dan die 4 wachters een beetje van rondkomen. Die keren, dat ik er was, zag ik hooguit een stuk of 5 verdwaalde lokale toeristen in totaal per bezoek. Jammer, dat de reisbureaus dit mooie gerenoveerde tempelcomplex negeren in hun programma's. Het complex is makkelijk via de snelwegen te bereiken, goede busparkeerplaatsen en restaurants in overvloed en nog wat souvenierswarungs zijn ook aanwezig. En alles is er zo schoon en sereen. Je proeft, je ruikt, je ziet de tijden van weleer daar blakeren in de zon....en als je je ogen dicht doet en een beetje bekend bent met de geschiedenis van Indonesia, hoor je de geestesstemmen van mensen van weleer.....

Foto onder: Penataran heden ten dage, een klein beetje verbouwd qua model, hier en daar gerenoveerd.

Foto onder: Een detail van de hoofdtempel.

 

Foto onder: Penataran toen in de jaren dertig of zoiets , vorige eeuw. (Collectie tropenmuseum.)

Ik heb zo'n sterk vermoeden, dat mijn pa en ma hier wel eens hun vrije uurtjes, toen in de jaren 30 van de vorige eeuw, hebben doorgebracht. Het complex ligt vrij dichtbij in de buurt waar zij toen woonden en waar pa werkte.

 

Foto onder: Op zich zelf nietszeggend: een stapel oude stenen. Maar... het waren resten overgebleven na de renovatie. Rarara, hoe kan dat nu? We houden wat over. OK, gooi het daar maar ergens in een achterafhoekje. Dus daarom ziet het complex er heden ten dage ietsje anders uit. Er zullen best wel nog meer stenen overgebleven zijn en die zullen heus wel nu ergens als bouwmateriaal dienen voor particuliere huisjes. En die vermalijde haan, die bleef solliciteren naar een baantje als satestokvuller.

Ik kreeg met de seconde hoe langer hoe meer een bloedhekel aan dat beest......kip...kip... kippie,kom dan.....kirkirkirkirkir...kommmmmmm....... Maar dat stomme beest verstond geen Nederlands natuurlijk en liep gewoon door. Ik snapte te laat, dat ik het beest moest toeroepen in zijn eigen moerstaaltje maar weg was ie al.....

Hij deed me denken aan een scene van een paar jaren terug elders in dat land en ik logeerde in een apartement gesitueerd vlak naast een desa waar men ook natuurlijk kippen hield en.... er liep een echte jantan/jago (haan) tussen, die de godganselijk dag zijn energie verspilde aan zijn dames kippen. 's Morgens vroeg begon ie al... En op een gegeven dag dacht ik.... en zette mijn telefoon op superhard en speelde een deuntje af...dat was een hanengekraai melodietje (ik hou van idiote en aparte deuntjes als oproep signaal op mijn telefoon) en dat arme beest liep zich zelf konstant voorbij als ie het deuntje hoorde en begon - als teken van zijn superioriteit ook zijn riedel te kraaien..."Pas op, dit is mijn domein, ik ben hier de baas" zoals hanen kunnen doen...

Het was gemeen van me, maar ik bemerkte een paar dagen lang, dat de dames kippen eindelijk rust hadden, want meneer haan was bek- en bekaf van zijn neurotische machtsvertoon. En de dorpelingen wisten in de naam van Allah totaal niet, waarom de kippies geen eieren legden. Ik grinnikte elke keer als ik de vrouwelijke desa bewoners vruchteloos zag zoeken naar eieren en zich het hoofd kaal krabden...

Ik heb het wel goedgemaakt met ze, want de eieren waren een deel van hun bron van inkomsten. Iedereen happy toch, de dames kippen en de desa  dames ook en meneer haan had ook een paar daagjes rust mogen nemen en kreeg een extra portie kacang ijo (groene erwten) als krachtvoer. "Yoalah, ada ada aja, bapak suka guyon ya?" was hun opgeluchte opmerking toen ik hun mijn streken verklaarde.....

Héél even was ik weer thuis, terug in mijn jeugd, toen ik een ieder altijd in de maling zat te nemen en zelf ook vaak het slachtoffer werd. Niets veranderd in dat dagelijkse durpsleven... de tijd? Ach wat is tijd in zo'n land als ons geboorteland?

 

Foto onder: 1924 Het bezoek van de Paku Buwono de Xde aan het complex. Even terzijde, maar BOVEN de Paku staat een Hollandse dame in de "deur" opening. Het verwondert me, dat dit toegestaan werd. Het verwondert me ook, dat deze dame de enige Europese is in het gezelschap. Of zou zij horen bij de fotograaf? Foto: Collectie tropenmuseum.

 

Foto onder: een deel van het complex. Op de overzichtsfoto van Peter Boom onder deze foto is de locatie te zien.

 

Foto onder: (met toestemming van www.peterboom.nl die eigenaar is van deze foto.) Een overzicht van het complex richting toegang ter hoogte van die éne hoge boom met ernaast 3 lage bomen en een gebouw met bruin dak.(Ongeveer exact in het midden van de foto.) Daaronder is de entree en tevens de uitgang en het boek om wat in te krabbelen.

Foto onder:  (met toestemming van www.peterboom.nl die eigenaar is van deze foto.) De weg Blitar Malang met een warung met benzine en.... een paar onverkochte duren. Maar wat me het meest aantrekt aan deze foto is het bord met de "befaamde Rujak Cingur."

 

Foto onder:  (met toestemming van www.peterboom.nl die eigenaar is van deze foto.) Een bakso verkoper te Blitar ongeveer ter hoogte van de lokatie van het mausoleum van Bung Karno. 

 

Foto onder: De grote "Arc de Triomph" op de ring-snelweg Kediri met het complete Majapahit relaas erin verhaald/gebeiteld.

Foto onder: Iets meer details van de arc.

 

Foto onder: Weer thuiskomen te Kediri, 50 Jaren geleden voor het laatst  gedag gezegd, toen ik pa's graf bezocht. Daarna in verband met mijn werk en ook wegens vakanties zo vaak teruggeweest in Indonesia, maar nimmer Kediri aangedaan.

Ik had geen leuke herinneringen aan Kediri: Ik was daar in die contreien in een burgerkamp geboren, Pa verloor er zijn leven in een ander burgerkamp en lag ongeveer 6 jaren ergens in een achtertuin stil en verlaten en eindelijk in 1949 pas fatsoenlijk op het Europese kerkhof te ruste gelegd. Ja, het deed me wel wat, toen ik de entree van Kediri eindelijk binnenreed.....Hier op deze grond, ooit jaren geleden, zullen mijn ouders wel eens hun voetsporen achtergelaten hebben.... misschien wel ook bij een warung gestopt?

Ogenschijnlijk doet het huidige Kediri in niets meer me herinneren aan het eens zo machtige koninkrijk....maar toch, als je je wat intensiever mengt in de bevolking, hun omgang en hun gebruiken, dan proef je ergens toch nog dat verfijnde van toen.... Ik zou bijna zeggen: je proeft dat men daar meer "halus" - fijner is dan in het groffe Surabaya.

 

Algemene foto impressies van de nabije buurten bij Kembang Kuning te Surabaya maart 2012. Bron: Walter Kessels.

 

 

En agenten aan hun pauze. Net als toen...als het bloedheet was en een agent zich even heel stiekem van zijn plicht ontdeed en snel even wat nuttigde.

 


Foto's onder: (Met dank aan M. Evenhuis). Een tweetal opnames van een woning aan de Jalan Kusuma Bangsa (voorheen Cannalaan) ter hoogte van de Jalan Pandan en de Jalan Kacapiring. Vergane glorie uit oude tijden, opgekocht door een investeerder, wachtend tot de prijzen stijgen, as usual alom ter wereld.

In 2010/2011 was het bijna een ruine. Het vlechtwerk was weggehaald en de tuin was één grote rimboe. De luiken hingen half uit de hengsels.


 

Foto onder: Anno 2012. Het huis op de hoek van de jalan Kacapiring en de Jalan Kusuma Bangsa. Bij het lichtblauwe uithangbord is nog net een stukje van het oorspronkelijke dak te zien van het woonhuis. Ter hoogte van de motorrijder links op de foto is een blauwgrijs stuk hek te zien.(Erboven is een geel stuk zeil te zien.) Dit hek bedekt het uitzicht op de brandgang tussen de twee huizen. De complete witte uitbouw vanaf het gele stuk zeildoek tot en met het lichtblauwe uithangbord is nieuw bijgebouwd door de huidige bewoner. Tot en met 2009 was het een dokterspraktijk voor longziektes. Vanaf 2009 is het omgebouwd tot een restaurant met circa 100 zitplaatsen en een internet cafe. Ingang is waar de Pak Jaga zit.(Rood bloesje.) Het bovengedeelte is slaapgelegenheid voor het personeel van het restaurant - 6 slaapkamers en douches en wc's en droogruimte voor de was. Deze foto heb ik genomen met mijn rug naar de woning zoals getoond hierboven.

Vergelijk deze foto met de foto onder deze foto.

Foto onder: Waar mijn zus en ik zitten, is op de foto hierboven de plek waar het meest rechtse uithangbord staat.(Er rijdt net een motorijder daar voorbij). Vanaf het stukje dak van het oude woonhuis (net zichtbaar boven het hoogste reclamebord), is alles plat gegooid en zoals op foto boven her- en bebouwd. Het enige dat is gebleven, is het oude woongedeelte en dat "beroemde" straatmuurtje natuurlijk. Op de foto boven is nog net een stuk muurtje te zien achter de geparkeerde auto. En rechts op de foto, het huis boven de motorrijder, die naar links rijdt, is nu een steakhouse. Voorheen woonde daar de familie Soewoto en daarvoor de familie Lüber een jachtvriend van mijn pleegpa. Deze familie is al in de vroege jaren '50 vertrokken.

 

 

Foto onder: Een detail van de voorgevel/dak van het huis van de fam.Soewoto/Lüber waar ik het hierboven over had en welk huis nu een steakhouse is geworden. De vroegere woonkamer is nu een soort open gedeelte geworden, waar de toonbank is gemonteerd en de voormuur van de woonkamer is afgebroken. Als kleine jongen had ik destijds geen oog voor de details. Bij mijn weten is dit het enige huis van heel die buurt met een dergelijke gevel. De electriciteits draden horen niet bij het huis, maar staan aan de overkant van de straat en helaas heb ik ze mee moeten fotograferen. De dakpannen, allemaal nog origineel uit vroegere jaren. Ook de kleur van de gevel.

 


 

Foto's onder: Gezicht op de kerk tegenover Toko Oen te Malang met ernaast - zoals alom ter wereld ruimschoots vertegenwoordigd -  de MacDonalds.

Foto onder: Anno heden. (Van internet, bron onbekend)

 

Foto onder anno 1925 (Bron Tropenmuseum):  toen mijn moeder daar vlakbij werkzaam was en haar lunch nuttigde bij Toko Oen in de tijden, dat zij op het grote postkantoor werkte. Best wel een vreemde gewaarwording. Mijn ma destijds wel eens kijkend naar deze kerk, niet vermoedend, dat haar zoon een tig-aantal jaren later hetzelfde zou doen. Tja, het kan vreemd verkeren in een mensenleven.....

 

Foto onder: Dezelfde kerk en ook als toen al voorzien van auto's op straat, alleen zijn het op deze foto oorlogsauto's. Het was 1947 en er waren volop poltionele acties.... en de kerk maakte alles mee.

 

 


En op verzoek van William uit dat verre Afrikaans land aan zee, een paar foto's (Tropenmuseum) Oud Surabaya uit de jaren 1950. (Foto's collectie Lex de Herder en van William gekregen.)

De lampenkap verkopers, die aan de deur kwamen. De banjir, lastig voor de volwassenen en voor de jeugd uitnodend tot plezier;  de "boomkapper" welke ik ooit ook een keer bezocht en gestraft werd na het bezoek, want ik liep de volgende dag rond met nekschurft en kreeg teerzalf en op mijn klote van ma natuurlijk; de achterafbuurten, op je blote kakken met de vriendjes en heel vaak "au au au" want de poten lagen dan open vanwege de scherven her en der en de rest van de wandelgang een beetje pincang lopen tot je thuis kwam, stukje pleister en wat mercurochroom en klaar.

 

 

 

 

 

 


 

Foto's onder: Ergens vandaan, bron onbekend.

Dit is smaak, geur, kleur, kwijl in de mond vanwege al dat oh zo eenvoudige lekkere eten, zittend op het bankje en je rechterhand vol proppen en hupla richting mond. Als ik thuis ben, alleen, dan doe ik het nog wel eens. De warme rijst, lalap sayur, beetje sambel, beetje ikan gereh, klaar toch. Ik heb dan de "adat" die ik van mijn Indonesische voorouders heb geleerd, weer gerespecteerd.... en heel even waan ik me weer thuis ver weg met bekende klanken om me heen en de warunghouder, die me vraagt: "Lagi nyo?"

Als ik naar de foto's kijk, dan denk ik aan lang geleden: de manier van zitten op dat bankje met het ene been over het andere ter ondersteuning van het bord en de arm, de manier van jongkok als je wacht op je beurt, de manier waarop je toekijkt naar de koopwaar als je wat koopt bij zo'n "bibik", de manier waarop de koopster haar slendang draagt met haar spullen erin: ik kan het niet zo goed herkennen, het lijkt wel singkong of ketela pohong net gerooid, in haar rugmand.

 

 

 


 Foto's onder: Pasar Peneleh te Surabaya anno 1920 en anno 2011.

Onderste foto is ietwat wazig, omdat het hard regende en ik de foto moest nemen vanuit de auto en de ruit zeiknat was. Niets herinnert tegenwoordig nog aan de oude situatie, als enkel de straat zelf.


Foto collage van iets wat geweest was en nu aan het vergaan is. Sic Gloria Mundi en dan doel ik op wat eens de koloniale macht was onder andere in Surabaya. Het Peneleh Kerkhof. De foto's zijn door mij bewerkt om een oude sfeer te creëren, maar de conditie staat van de graven zijn van het heden. Foto's afkomstig van Surabaya.com/Old Surabaya.

Neem het de bewoners van het kerkhof niet kwalijk; zij zijn ook maar slechts armoedzaaiers en zoeken een plaatsje om te leven in dit voor hen harde leven.

Persoonlijk vind ik 2 foto's heel opvallend: 1x van het spandoek Post Bewaking van het Nederlandse kerkhof Peneleh en 1x de naamplaat van de Gouverneur Generaal die in tact is gebleven. Verder geen commentaar en bekijk de foto's met een gedachte naar wat ooit eens was.

 

 

 

Pos Penjagaan Makam Belanda Peneleh Surabaya.

 

 

Verschil moet er zijn toch. Het graf van de gouverneur generaal die in Huize Simpang is overleden.

 

 

 

Copyrights imexbo.nl en imexbo.org  | Wilt u contact zoeken? Ga naar Contactformulier.
Top