Home
Een dankwoord
Sitemap
Laatste updates
Contactformulier
Gastenboek
Wie ik ben
Mijn ouders
Surabaya's historie
Cannalaan buaya's
De Cannalaan
Impressies Surabaya
Peneleh 2014
Surabaya Moorden
Kees, een Chinees
Atamimi de Arabier
Fred Krisen
Jos Crawfurd
Joop Nahuysen
Joop's foto album 1
Joop's foto album 2
Joop's foto album 3
Joop's foto album 4
Joop's foto album 5
Joop's foto album 6
Joop's foto album 7
Fam. Saleh-Hartman
Indië en oorlog
Archipel oorlogen
Indië en Youtube.
Zieleroerselen
Verhalen over susje
Diverse verhalen
Volkeren in Indië
Indo's in den Verre
Foto's algemeen
Externe Indo links
GEZOCHT


Indo's eten in hun leven gemiddeld
rijstkorrels per jaar en 5 kilo sambel

 

Een foto serie van een stukje durps leven nabij Padang Sumatra.

De foto's zijn eigendom van Joop Nahuysen en voor de zoveelste keer: jiplak mag maar eerst vooraf wel even vragen alstublieft dankuwel voorzien van een portie ketewel, want anders wordt Joop erg rewel ja.

 

Hoe een groot land ook groots in zijn daden kan zijn. Het gaat namelijk om de passie van een dorpsgemeenschap in hun streven tot gerechtigheid ten behoeve van één der oudste inwoonsters van het dorp.

Wat was het geval?

Er was eens een nenek Oeni, die zich jaren lang had opgeofferd voor de dorpsgemeenschap en altijd klaar stond om een ieder haar helpende hand toe te reiken. Op een dag was het zover: nenek Oeni vierde haar 70ste verjaardag en had tot die dag slechts een schamel hutje als behuizing. Nooit en te nimmer had zij echter een klacht geuit en als dank voor haar hulpvaardigheid, besloot de gemeenschap haar een huis te schenken en dat ook nog gelegen op één der mooiste plekjes van het durp. Vulkanisch gesteente genoeg aanwezig, dus héél erg veel kosten had de gemeenschap niet en gelukkig maar, want zo welgesteld was men daar nu ook weer niet.

Een ieder deed zijn/haar duit in het zakje en met vereende krachten volbracht de dorpsgemeenschap het ten doel gestelde en op een dag was het zover: nenek kreeg haar mooie nieuwe huisje, gelegen aan de rivier met uitzicht op het tegenover liggende bos en omgeven door de rustiek van ruisende bambustoelen en klapperbomen en er was zelfs een trapje naar de rivier uitgehouwen en een mooie dijk werd ook nog aangelegd, dat haar huisje moest beschermen tegen het wassende water van de kali in de moessontijden en tevens dienst kon doen als droogplaats voor de was en vice versa deed het dijkje ook nog dienst om de grond niet de kali in te laten zakken bij hevige regenval.

Zie foto onder:(Detail opnames van het dijkje en het trapje.... Vulkanisch gesteente zat aanwezig toch.)

 

Foto onder: De overkant van de kali waar zij, op haar terrasje gezeten, op uitkijkt.

Zie foto onder: Er was echter een máár aan het hele gebeuren. Het budget voor de bouw was ontoereikend en nenek was gedwongen om telkenmale het trapje af te gaan om............. haar behoefte te doen. In het droge seizoen was dat niet zo erg, maar nenek was al oud en in de regentijd was het natuurlijk een hels karwei voor de oude nenek, dus besloot men een petitie in te dienen bij de hooggeplaatse notabelen van de stad Padang daar vlakbij gelegen. Die petitie behelsde een aanvraag voor een kleine subsidie voor de aanschaf van wc materialen voor nenek's huisje, omdat de gemeenschap helemaal blut was.

En ja hoor, de notabelen der stad Padang stonden welwillend tegenover de aanvraag van de dorpsgemeenschap, maar zoals alom ter wereld gebruikelijk, werd natuurlijk vooraf poolshoogte genomen door enkele afgevaardigden, die er maar meteen een gezellig dagje uit van maakten.

En zo gebeurde het, dat op een goede dag het bericht het dorp bereikte, dat een onderzoekscommissie de zaak ter plekke zou gaan onderzoeken. De lokale uitkijkposten werden ingeschakeld en kregen de opdracht om vast uit te kijken naar de komst van de onderzoekscommissie en dat gebeurde natuurlijk op de post die normaliter bestemd was als algemene roddel- en vergaderplaats van het niets te doen hebbend dorpsvolk, dat vol verwachting en een ietwat ongeduldig plaats hadden genomen op het hun bekende OH-stekkie.

Foto onder: Niet veel lang erna kwam inderdaad de onderzoekscommissie eraan en onderzocht de lokale hoedanigheid  van de kali en bijbehorende mogelijke gevaren voor nenek tijdens het regenzeizoen en het gezelschap keek hier 's rond en nam de toestand daar 's in ogenschouw om toch maar vooral beslagen ten ijs te komen in hun rapportage naar hun meerderen toe. Want er was tevens besloten, dat men misschien ook wel de algemene toestand van het durp onder de loep zou nemen ter verbetering van handel en industrie.

Uiteraard werd de commissie behoorlijk in de peiling gehouden door de uitkijkposten, die wantrouwig nieuwsgierig waren naar het doen en laten van de commissie. Want per slot van rekening was het al vaker gebeurd, dat de notabelen uit de grote stad mooi weer vierden over de ruggen van de kleine Janneman uit het durp toch?

 

Maar dit keer hielden de hoge heren hun woord:

Nenek zou gesteund worden door de voor het zeggen hebbende ambtenaren corps en haar wc zou er komen, zodat zij niet meer dat rottige trapje af hoefde te dalen als zij haar noden kwijt wilde.

Er kwam een officiëel schrijven van de gemeente en de durpsgemeenschap kreeg haar materialen en er werd een prachtige hollandse wc voor nenek gebouwd, compleet voorzien van een roestvaste closetrolhouder, een betegelde waterbak voor het cebokwater met een echte gayung van de Blokker, een spaarstand op het reservoir, een toiletborstel en overige wc-schoonmaakspullen eveneens van de Blokker, een mooi matje van V&D, een closetbril gemaakt van echt waaibomenhout made in China en verkocht door Sanidump, tegeltjes van Delfts blauw aardewerk (het waren gewoon stickers dus op de witte tegeltjes), een verjaardagskalender met hollandse koeien erop en tulpen, Brise geurvreters en spuitbussen van Ambipur, een voorraad van die speciale dingen voor maandelijks damesgebeuren, een leuk bambubakje met van die geurende droogbloemen, een asbak voor de rokers, een boekenstandaard gevuld met puzzels voor de liefhebbers en ouwe kranten (voor het geval het papier op was).

Natuurlijk werd nenek wel eerst het één en ander uitgelegd, want zij was dat alles niet gewend toch?

Kortom, de hele complete mikmak kreeg nenek en zelfs ook inclusief een ventilator (die zij overigens zelf moest bedienen, want het was een kipas uit de oude voorraad van één of andere pasar malam) indien zij het te warm mocht hebben bij constipatie; oh ja, ook nog een stel kaarsen wanneer de electriciteit uit zou vallen en de voorbereiding voor glasvezel internet bekabeling werd alvast ook maar gemonteerd met het oog op de toekomst en haar kleinkinderen die op bezoek kwamen uit de grote stad en die een beetje moderner waren dan nenek.

 

 

 

Zie foto boven: Burgermeester Fauzi Bahar (in het midden met blauw overhemd, niet die andere met dat blauwe hemd, want die meneer heet beslist geen Fauzi) op de brug in de dessa Lubuk Begalong bij Padang en het notabele gezelschap kwam ook een leuk bericht aankondigen: 

Zoals gebruikelijk in Indonesia, zou een selamatan (feest) gehouden worden, ter ere van de opening en in gebruikname van nenek's wc, compleet voorzien van de Padangse Schoonheden Club der jonge Oeni's.... (=meisjes.)..... Nou, dat was natuurlijk spekkie naar het bekkie van de durpsgemeenschap. (Sorry, maar in dit geval is spekkie wel "halal", omdat het slechts spreekwoordelijk door mij gebruikt wordt ja.) En.... als klap op de vuurpijl, was Joop aanwezig bij dat geplande feest, omdat Joop toevallig die dagen in Padang was vanwege zijn werkzaamheden......

 

 

Het vervolg van het feest kan men hier vinden. 

 

Copyrights imexbo.nl en imexbo.org  | Wilt u contact zoeken? Ga naar Contactformulier.
Top