Home
Een dankwoord
Sitemap
Laatste updates
Contactformulier
Gastenboek
Wie ik ben
Mijn ouders
Mijn pa's 1ste leven
Mijn voorouders
Gerelateerden
Surabaya's historie
Cannalaan buaya's
Indië en oorlog
Archipel oorlogen
Indië en Youtube.
Zieleroerselen
Verhalen over susje
Diverse verhalen
Volkeren in Indië
Indo's in den Verre
Foto's algemeen
Externe Indo links
GEZOCHT


Indo's eten in hun leven gemiddeld
rijstkorrels per jaar en 5 kilo sambel

Mijn pa Theodoor Marie Cornelis Boers, destijds weduwnaar van zijn eerste vrouw Victorina Roggen.

Een pagina gewijd aan mijn pa's eerste huwelijk met Victorina en tevens een stukje uit het dagelijkse leven van een gezin met pais en vree maar helaas ook met leed.

Klik hier als u op de achtergrond wilt luisteren naar "De hemel duurt maar even" door Stef Bos. 

 

In 1889 geboren te Martapura Zuid Oost Borneo, trok pa mee met zijn ouderlijk gezin naar Nederland. Mijn opa Julius was uitgerangeerd als Resident en besloot toen om maar in Nederland van zijn pensioen te genieten, na 29 jaren onafgebroken zijn werk aldaar gedaan te hebben. En de staat heeft het geweten, want opa Julius trok nog 24 jaren lang staatspensioen en genoot inderdaad.

Mijn pa was toen een jaar of 9 oud, ging in Den Haag zijn schoolloopbaan vervolgen en later in Wageningen, dacht er het zijne van over Nederland en stapte in 1911 weer op de boot om voorgoed terug te keren naar dat oude Indië. Hij was er geboren en had de eerste 9 jaren van zijn leventje daar doorgebracht en kon het land niet vergeten. Hij zou er ook sterven...... en 2 keer begraven worden. De eerste keer in de rommeltuin van het omgebouwde Jappenkamp in 1944 en later opgegraven in 1949 door de ODO en netjes op het Europees kerkhof ter aarde gelegd.

Mede door zijn studie te Wageningen, trok Pa derhalve de cultuur in onder andere op de onderneming Bodjong Terong daar in dat koele Preanger gebied. Zijn één jaar oudere broer Henri en zijn andere 4 jaar oudere broer Willem Egbert waren daar ook woonachtig te Bandung. Oom Willem was werkzaam als Inspecteur der spoorwegen en oom Henri gelijk mijn pa, was dagelijks de kina- en of rubberplantjes aan het bekijken en verzorgen. (Beiden hadden namelijk te Wageningen op de LHS gezeten.) Pa werkte op de onderneming Bodjong Terong te Cirebon als administrateur en oom Henri op de onderneming Tjibeber (als ???).

En zo kwam het, dat Pa op een vrije zaterdagmiddag de winkelstraten van Bandung onveilig aan het maken was op zoek naar een McDonald, maar die was er nog niet en - niet oplettend - pardoes een leuke uitziende juffrouw letterlijk tegen het lijf liep en een praatje met haar startte. Beiden stelden zich netjes aan elkaar voor en Pa trok zich weer terug op zijn werk op de onderneming, met maar één gedachte in zijn hoofd: "Jeetje Meetje, die Victorina Roggen is me toch een leuke dame."... En omgekeerd was Victorina's hoofdje natuurlijk ook vol van mijn pa... gelet op zijn smakelijk voorkomen, al zeg ik het zelf. (Alhoewel? Pa trouwde pas op zijn 29ste. Niemand maakt mij wijs, dat Pa in voorgaande jaren geen harten gebroken had....)

Enfin, pa nam na de eerste ontmoeting om de haverklap een snipperdag en toog dan linea recta naar Bandung natuurlijk. Scheuren met zijn open kap sedan langs de wegen, enpassant het wandelend volk en de gerobaks op straat halve hartverzakkingen bezorgend, met in gedachten een liedje neuriend, dat veel later door Herman van Veen beroemd gemaakt werd: "Opzij. Opzij. Opzij !!!! Theodoor Boers rijdt voorbij !!!!  " .....  En de arme Pak Tani uit de desa riep angstig naar zijn kippen: "Kijk uit, terug in je hokken, want anders rijdt ie je van de sokken."

 

En zo zagen beiden (foto's hieronder) eruit op 15 april 1918, toen zij elkander het jawoord gaven te Bandung.

 

Hij: mijn vader Theodoor Marie Cornelis Boers, geboren Martapura op 15 okt 1889, zoon van Julius Boers en Cornelia Helena Geertruida Kroesen en was 29 jaar toen hij huwde.

Zij: zijn eerste vrouw Victorina Roggen, geboren 24 maart 1897 te Bandung, jongste dochter nummer 10 (!!!!) uit het huwelijk van haar vader Charles Louis Roggen (KNIL) en Jacoba Boela afkomstig van het eiland Boela (Seram)  en Victorina was 21 jaar toen zij huwde. (Charles Louis Roggen had uit een eerder huwelijk eveneens 10 kinderen Vom Hören Sagen en heeft dit gezin verlaten.... Of dit waar is, is mij onbekend.).

Dat zal me aardig druk geweest zijn 's avonds aan de eettafel, tenzij men in ploegendienst tafelde of 's morgens bij de douche en WC. Veelal hoorde je dan de kreet : "Ma !!!.... Zij zit al urenlang in de badkamer voor de spiegel en ik moet nodig." of iets dergelijks.  In de almanakken wordt haar moeder Jacoba voor het eerst als weduwe aangemerkt per almanak 1921. (Dat impliceert dat vader Charles dan gestorven moet zijn.) Het laatst wordt zij vermeld in de almanak van 1931. De families KIBURGER, MANOT en JEPPE zijn verwant aan de familie Roggen. (Bandung en Sumatra.) !!! Er was ook een familie Roggen te Semarang, maar mij is een eventuele relatie onbekend en heb ook geen lust om het te onderzoeken.

Uit dit eerste huwelijk van mijn pa kwamen de volgende kinderen voort (mijn half broer en halfzussen):

  • Cornelis Boers, geboren te Bandung 20 april 1919. Jaja, pa was netjes en had niet van te voren van de appel uit de Hof van Eden gesnoept en keurig gewacht. Cor sneuvelde in de Slag van de Javazee 27 feb 1942 in zijn functie als Stoker 1 bij de Marine. In 1938 volbracht hij zijn opleiding te Den Helder. Cor werd slechts 22 jaar oud. Zie ook de pagina Slag in de Javazee I.
  • Julia Boers, geboren te Bandung 21 aug 1921. Anno 21 okt 2013 leeft zij nu nog en woont in Spanje.
  • Petronella Boers, geboren te Bandung 1 juli 1924 en gestorven te Ermelo 21 januari 1956. Zij was gehuwd met haar neef (speciale toestemming gekregen) Carl Roggen. Nel werd slechts 31 jaren oud.

Hieronder enkele foto's van Victorina Boers-Roggen en de kinderen. Deze foto moet in elk geval vóór juli 1924  en na eind 1921 genomen zijn, want het jongetje is Cor en het babytje op schoot is Julia. (Nel was pas op 10 juli 1924 geboren.)

 

Foto's onder: De foto's hieronder zijn gedateerd  24 nov 1928. De kinderen waren toen al wees, aangezien hun moeder stierf in mei 1928. Met veel geduld, pijn en moeite kon ik de datum aan de achterkant van de foto's ontcijferen, aangezien ze op een stuk fotokarton waren geplakt. 24 nov 1928 was een zaterdag en misschien daarom waren de kinderen netjes opgedoft door mijn pa. Want doordeweeks liep men in hansopjes..... In het verre Nederland woedde op 24 nov 1928 t/m 29 nov 1928 een zeer zware storm, waarbij 58 doden vielen. (Bron: KNMI)...... Dit laatste terzijde....

Cor in de tuin van de woning van de onderneming Bodjong Terong. Pa hield van orde en netheid. Hij zette de kinderen op de zelfde plek neer om ze te fotograferen. Het was in die dagen natuurlijk mode voor de jongetjes (en soms ook meisjes) om matrozenpakjes te dragen..... maar Cor ging op zijn 19de toch wel zich even aanmelden bij de Marine...... Hij was hier 9 jaar oud.

 

Hieronder: Julia in de tuin van de woning te Bodjong Terong. Zij was hier 7 jaar oud.

 

Hieronder: Nel in de tuin van de woning te Bodjong Terong. ..... OK, Nel was nog te klein en die mocht een ietsje afwijkend poseren ten opzichte van broer en zus. Nel was hier 5 jaar oud.

 

Hieronder: Victorina Roggen in de voortuin van de woning te Bodjong Terong. Achterkant foto duidt aan 6 april 1921. Mijn zus Julia werd op 21 aug 1921 geboren, daarom werd deze foto slechts "half" genomen. Enigszins is waar te nemen, dat Victorina in verwachting is.

 

Maar, zoals immer:  het leven geeft en neemt en kwam er een eind aan het geluk van mijn vader's Indisch gezin en onverwachts,  na een kort ziekbed, overleed de moeder van mijn halfbroer en halfzusters op 15 mei 1928 in de leeftijd van slechts 31 jaren. De kinderen waren slechts 9, 7 en 5 jaren oud.

Hun huwelijk had slechts 10 jaar en een maand geduurd. !!!

Navraag leerde mij dat de kindertjes bij oma Roggen (opa Roggen moet circa 1920/1921 overleden zijn) werden ondergebracht en pa verkaste (crisisjaren) naar Oost Java naar de onderneming Swaroe Boeloeroto, alwaar hij te Malang mijn moeder Beatrix ten Cate ontmoette en zij huwden op 18 mei 1931 te Blitar. Zie hiervoor de pagina Mijn ouders.

Pa haalde zijn kindertjes van hun oma Roggen of de tantes/ooms te Bandung weer bij zich en op 17 maart 1932 werd te Blitar geboren mijn zus Marie (Miep). Oma Jacoba Roggen-Boela moet inmiddels circa 1930 overleden zijn en ik neem aan dat de kinderen dan door de ooms/tantes werden opgevoed, totdat zij door hun vader weer terug genomen werden.(Almanak 1931 vermeldt haar naam niet meer.)

Foto hieronder: Alle kinderen van Pa tot op dat moment bij elkaar te Blitar. Van links naar rechts: Julia, Cor en Nel en zittend baby Miep.

 

Helaas, de slechte tijden braken uit voor allen in het nieuwe gezin. Opgroeiende kindertjes, die plots hun moeder verloren hadden en daarna 3 jaartjes bij oma en ooms/tantes ondergebracht werden en pats boem zomaar een nieuwe mama kregen en een nieuw babyzusje die de nodige aandacht nodig had, een papa die heel de week buitenshuis was op de cultuurvelden.... dat moest wel wrijving geven.....

Een oorlog naderde en brak uit. Vlak voor het moment dat mijn vader en mijn moeder separaat opgepakt werden, werden mijn halfzussen verspreid ondergebracht bij diverse  familieleden te Pasuruan en Bandung.... Cor was vanaf 1938 al bij de Marine.

Er werd in de oorlogsjaren nog een jongetje geboren, maar dat geschiedde niet thuis maar in een Jappenkamp Kawarasan (Kediri) . Pa heeft de geboorte van dit jongetje nooit meegemaakt, want hij werd in zomer 1943 opgesloten in een Jappenkamp (ex SF Poerwo Asri) en stierf in 1944 en pas in 1949 door de ODO troepen op het Europees kerkhof te KEDIRI herbegraven......

Mijn moeder Beatrix, mijn zus Marie (Miep) en ik, het pasgeboren jongetje, zaten weer in andere Jappenkampen (Kawarasan en Ambarawa en Semarang  en later na het beëindigen van de oorlog in Bersiap kampen (Malang, Soerabaja B-kamp en Darmo) waar Ma stierf in kamp de Bergenbuurt Malang op 21 maart 1946.

In febr 1946 werd onderwijl op de kades van Batavia haar zwager Henri Constant Boers het hospitaalschip Oranje ingedragen door het Rode Kruis, ter verscheping naar Nederland, want hij kwam fysiek en psychisch gehavend uit Cimahi en stierf gehavend en na een constant langdurig lijden in 1948, nooit meer geheeld van zijn wonden. Oom Henri werd als burgergevangene in 1942 geïnterneerd en verliet het Cimahi kamp als krijgsgevangene omdat in 1944 het totale civiele Japanse bestuur onder Militair Japans bestuur werd geplaatst.(Mededeling Rode Kruis per email.)

Quote:.... Aan het einde van de oorlog verkeerden veel krijgsgevangenen in een 'toestand van lichamelijke en geestelijke uitputting waaronder ook de sterkste nauwelijks nog enige weerstand konden opbrengen'[14]  Bldz 12 Geïllustreerde atlas kampen Ned. Indië. Unquote.

Het huwelijk van mijn pa met mijn ma had ook slechts 12 jaren geduurd. Veel geluk was mijn pa in zijn tweede huwelijk ook niet beschoren.

Mijn halfbroer Cor was al gesneuveld in 1942 en mijn halfzussen Nel en Julia werden "buitenkampers" en waren bij de familie in Bandung en maakten het nodige mee, waardoor zij later ook getekend door het leven moesten.

Pas in de jaren '70 van de vorige eeuw leerde ik mijn zus Julia kennen. Wij kwamen elkander door een toevalligheid op het spoor, daar waar het Rode Kruis ons destijds niet bij elkaar kon brengen. Zij had ook nooit geweten dat ik geboren was. Zus Nel was inmiddels al in 1956 gestorven.

Alle kinderen uit het huwelijk van mijn vader met zijn eerste vrouw Victorina hebben/hadden geen nazaten.

Originele foto's met dank aan mijn zus Julia te Spanje, gekregen voor mijn verjaardag en zijn mijn eigendom nu. Dus copyright !!!

Tot slot fragmenten uit een gesprek op 22 okt 2013 pas met mijn 92-jarige zus en met veel geduld het eruit gekregen:

Enkele namen van broers en zusters van Victorina Roggen en tevens enkele kenmerken/eigenschappen. Één en ander mochten er passerende genealogen iets aan hebben. In zwart  volgens mededeling van mijn zus. In rood aanvullingen volgens de almanakken.

Almanak: Ch. L. Roggen huwt 6-8-1881 te Bandung met Jacoba Roela. (Fam.relaas zegt: BOELA.)

  1. De oudste zoon uit het gezin Roggen-Boela was oom Charles Louis. (Vernoemd naar zijn vader). Hij had vallende ziekte en geen "baboe", maar enkel een djongos in dienst, want die was sterk genoeg om hem van de vloer op te tillen.  (Almanak: Erkenning 15-1-1879)... Wordt in latere almanakken aangeduid met Jr.
  2. Er was een andere zoon: oom Max en die had een vriend en liep met haarpinnen in zijn haar en volgens mijn zus was hij een "meid". Maar hij gaf de neefjes en nichtjes wel altijd snoepgeld en daarom hielden zij wel van hem, ondanks dat hij als een meisje liep. (Almanak: *Bandung 14-11-1887 Maximiliaan Richard Roggen.)
  3. Er was een tante Trui. (Almanak: *Bandung 21-5-1890 Geertruida Frederika Roggen.)
  4. Er was een tante Constance. (Almanak: Erkenning 20-10-1880 Constance Roggen.)
  5. Er was een tante Mien. (Almanak: *Bandung 25-4-1884 Wilhelmina Christina Roggen. Later gehuwd met Kiburger.)
  6. Tante Lien was de op één na jongste dochter en die had een niet erkende dochter  Roos geheten en tante Lien stierf aan vergiftiging. Dochter Roos logeerde bij ooms en tantes en neven en nichten, waar plaats voor haar was. Zij woonde niet op zich zelf. ..... (Almanak: * Bandung 4-9-1892 Pauline Theodora Roggen.)
  7. Almanak: * Bandung 14-8-1882 Victor Emanuel Roggen.

Foto onder: Zie 6) hierboven. Roos met ??? Waarschijnlijk haar moeder Pauline Christina Roggen. Zeker weten doe ik het niet. Maar logischerwijs nagedacht? Waarom zou ze met een tante op de foto staan?

 

Oma Jacoba Boela werd door een ieder Mak Tjang genoemd; ze was klein en tenger en speelde heel graag keplek.(Kaarten gokspel)... Mak Tjang was vroeger een algemene benaming voor oma/voormoeder soms ook wel, of nenek. Indien gebruikt in een vloek, dan was het Nenek Moyangmu of te wel "je grootje".

Opa Charles Louis Roggen kende mijn zus slechts van de foto aan de wand: Een man met een hele lange baard. Dus mocht de passerende dolende bezoeker ooit een foto vinden van een man met een lange baard in een NIL uniform, dan bij deze dus.

Mijn zus vroeg me ook het volgende: Haat jij de Japanners niet? Mijn antwoord luidde: "Nee, want ik haal met haat mijn familie niet terug op aarde en mijn gemoedsrust zal enkel verstoord blijven als ik ze haat. Het wil niet zeggen, dat ik de verantwoordelijke Japanners van destijds hun wandaden en of beslissingen daartoe vergeef ..... Ik weet niet wat ik zou doen of hoe ik zou handelen, mocht ik ooit nog zo'n overlevende beul van eertijds tegen het lijf lopen, want ik denk niet dat het ooit zal gebeuren toch? Ik denk dat de bups van destijds ook allang het Japanse aardse heeft verlaten en ingeruild heeft voor het Japanse hiernamaals en het zou onmenselijk van mij zijn en ik zou mezelf dan op hetzelfde lage niveau begeven, als ik mijn verdriet om zou zetten naar wraakgevoelens van nazaten van die Japanse verantwoordelijken van weleer toch? Trouwens het mag al helemaal niet van Onze Hoogste Gebieder. " .... Mijn zus antwoordde niet op mijn reacties.

En daar kon ik het mee doen.... Hoe de rest heette, dat moest ik maar uitzoeken en hen maar een bezoekje afleggen.... Het is niet veel voor een uurtje bellen met Spanje, na bijna 40 jaren gewacht te hebben. Nou ja, beter iets dan niets toch.

 

Het bovenstaande betreft mijn directe familieleden en handel er dan ook naar en laat die verrekte rechtermuisknop met rust.

Het bovenstaande is het relaas van de diaspora van een deel van mijn familie.

Een stukje (dus niet alles)  tekst van "De Hemel" gezongen door Stef Bos:

Toen ik klein was, was de hemel ergens boven in de lucht.
En je kon er enkel komen met een allerlaatste zucht.
Iedereen droeg witte lakens en je liep langs gouden straten,
Over pleinen met fonteinen vol met rode limonade


En je vloog door witte wolken en een engel hield je vast.
En je kon op water lopen want het water was van glas.
Iedereen was daar gelukkig nooit meer honger nooit meer pijn.
Had je hier alleen ellende , daar zou alles anders zijn.


Maar ik weet niet meer waar de hemel is.
Ik weet niet waar ik heen ga na dit leven.
Toen zag ik de hemel met de ogen van een kind,
Maar die is voorgoed verdwenen , d
e hemel is verdwenen

Ik werd ouder en geloofde in een andere fantasie.
En ik volgde Zarathustra met een soort van anarchie.
Want ik vloog over de wolken naar een land hier ver vandaan,
Maar ik zag geen gouden poorten en ik zag geen fonteinen staan

De hemel duurt maar even.... de hemel duurt maar even.

 

 

Hieronder één der foto's van de ODO inzake herbegravingen district Kediri/Blitar/Semampir Oost Java.

 

Copyrights imexbo.nl en imexbo.org  | Wilt u contact zoeken? Ga naar Contactformulier.
Top